Praktyka

Dokumenty kościelne:

Zielonoświątkowa służba i ordynacja

Kwalifikacje oraz obowiązki diakonów i skarbników

Ubiór i wygląd zewnętrzny

 

Praktyczne aspekty życia zboru

CHRZEST

Chrzest wiary dokonuje się poprzez zanurzenie w wodzie zgodnie ze znaczeniem greckiego słowa baptidzo, używanego w Piśmie Świętym na określenie chrztu. 

Chrzest może przyjąć osoba, która wcześniej uwierzyła w Jezusa Chrystusa i przeżyła nowonarodzenie zgodnie ze słowami Jezusa, który powiedział: "zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się kto nie narodzi na nowo, nie może ujrzeć Królestwa Bożego" (Jan 3:3).

Chrztu udziela najczęściej pastor. Osoba chrzczona wyznaje publicznie swoją wiarę w Jezusa Chrystusa, następnie pastor wypowiada słowa: "Na podstawie twego wyznania wiary, chrzczę cię w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego" oraz zanurza ją w wodzie (Mat 28:19).

Więcej o Chrzcie Wiary TUTAJ


WIECZERZA

Wieczerza Pańska obchodzona jest na pamiątkę śmierci Chrystusa zgodnie z nauczaniem apostoła Pawła zawartym w I Liście do Koryntian 11:24 : "to czyńcie na pamiątkę moją".

Podczas niedzielnego nabożeństwa spożywamy chleb i pijemy wino i w ten sposób wspominamy śmierć Chrystusa zgodnie ze słowami Pisma Świętego: "ilekroć chleb ten jecie, a z kielicha tego pijecie, śmierć Pańską zwiastujecie, aż przyjdzie"
(I Kor 11:26).


Prawo uczestnictwa w Pamiątce mają ci, którzy pojednali się z Bogiem i na znak tego przyjęli chrzest wiary. 

Ważnym aspektem takiego nabożeństwa jest rozsądzanie własnego życia, które polega na wyznawaniu grzechów Bogu oraz modlitwie o ich przebaczenie: "Niechże więc człowiek samego siebie doświadcza i tak niechaj je z chleba tego i z kielicha tego pije"
(I Kor 11:28).

Więcej o Wieczerzy Pańskiej TUTAJ


CZŁONKOSTWO

Dzieje Apostolskie 16,5

Wierzymy, że jest naszym świętym obowiązkiem i przywilejem zidentyfikować się i aktywnie zaangażować w życie lokalnego i widzialnego Ciała Chrystusa (Zboru). Brak tego jest wyrazem nieposłuszeństwa względem Bożych instrukcji, aby nie opuszczać wspólnych zgromadzeń (Hebrajczyków 10,25).

Członkiem Zboru można zostać poprzez dobrowolne złożenie deklaracji przynależności do zboru. Możliwość taka przysługuje tym, którzy uprzednio uwierzyli w Jezusa jako swojego Zbawiciela i Pana, przeżyli przebaczenie grzechów i na znak swojej wiary przyjęli chrzest wodny. 

Jezus powiedział: "Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli miłość wzajemną mieć będziecie" (Jan 13:35).

Przynależność do zboru jest przywilejem i pociąga za sobą prawa jak również obowiązki. Osoba należąca do zboru znajduje się pod duchową opieką zboru i ma przywilej korzystania z wszelkich błogosławieństw związanych z życiem Kościoła.

Członek Kościoła ma prawo:

- brać udział w życiu Kościoła oraz w realizacji jego celów;

- korzystać z posług Kościoła;

- brać udział z prawem głosu w Zebraniu Członków Zboru;

- współuczestniczyć w życiu i służbie Zboru.

Członek Kościoła ma obowiązek:

- żyć i postępować zgodnie ze Słowem Bożym, przestrzegając Zasad Wiary Kościoła

- swoją postawą i działaniem przyczyniać się do umacniania jedności oraz wzrostu roli i znaczenia Kościoła;

- dbać o dobre imię Kościoła;

- wspierać Kościół przez uczestniczenie w jego działaniach i ofiary materialne;

- przestrzegać uchwał i zaleceń organów Kościoła.

Członkostwo w Kościele wygasa na skutek: rezygnacji, wykluczenia, skreślenia, wyłączenia, przystąpienia do innego wyznania, śmierci.

Rezygnację z członkostwa na piśmie składa się Radzie Zboru. Rada Zboru może wykluczyć ze Zboru członka Kościoła jeżeli:

- prowadzi życie niezgodne z zasadami etyki ewangelicznej;

- podjął działania godzące w dobre imię Kościoła;

- szerzy naukę niezgodną z zasadami wiary Kościoła;

- lekceważy upomnienia duszpasterzy i organów Zboru.

Rada Zboru może skreślić członka Kościoła z listy członków, jeżeli członek Kościoła przez okres dłuższy niż 3 miesięcy nie uczestniczy w życiu Zboru.

Stanowisko Naczelnej Rady Kościoła Zielonoświątkowego w RP w sprawie członkostwa

Członkiem Zboru jest osoba, które uznała prawdy wiary Kościoła, przyjęła chrzest wiary oraz pisemnie zadeklarowała członkostwo.

Prawa i obowiązki członków wynikają bezpośrednio z Pisma Świętego, a w szczegółach są ustalane przez Zbory.

Członkostwo wygasa przez dobrowolne wystąpienie, przeniesienie, skreślenie z listy członków, wykluczenie lub śmierć.

 

BŁOGOSŁAWIEŃSTWO DZIECI

"I przynosili do niego (Jezusa) dzieci, aby się ich dotknął... i brał je w ramiona, i błogosławił kładąc na nie ręce" (Mar 10:13-16).

Pan Jezus dużo uwagi poświęcał małym dzieciom. Swój stosunek do nich wyrażał między innymi przez udzielanie im błogosławieństwa. Jako naśladowcy nauki Pana Jezusa nie chrzcimy niemowląt, lecz je błogosławimy. 

Podczas uroczystego nabożeństwa rodzice w obecności wiernych Kościoła oraz zaproszonych gości powierzają swoje dziecko Bogu prosząc o opiekę, mądrość w wychowaniu oraz błogosławieństwo Boże dla jego życia.

 

ŚLUB

Osoby, które pragną zawrzeć związek małżeński mogą to uczynić na uroczystym nabożeństwie. Ceremonia ślubu odbywa się w obecności pastora zboru oraz zgromadzonych na uroczystości osób. Para młodych ślubuje sobie wierność, miłość i uczciwość małżeńską, aż ich śmierć nie rozłączy, a następnie na znak wzajemnej miłości następuje wymiana obrączek.

Małżeństwo zostaje zawarte przed Bogiem i jest ważne, aż do śmierci jednego współmałżonka zgodnie ze słowami Pana Jezusa: "co tedy Bóg złączył, człowiek niechaj nie rozłącza" (Mat 19:6)

W Kościele Zielonoświątkowym można również zawrzeć związek małżeński ze skutkiem prawnym tzn. z wpisem w Urzędzie Stanu Cywilnego o zawarciu małżeństwa.

Stanowisko Naczelnej Rady Kościoła Zielonoświątkowego w RP w sprawie małżeństwa, rozwodu, powtórnego małżeństwa oraz planowania rodziny

1. Małżeństwo jest instytucją ustanowioną przez Boga. Jest to monogamiczny i nierozerwalny związek mężczyzny i kobiety. (Rdz 2,23-24; Mt 19,5-6; Mk 10,6-12; Ef 5,31).

2. Małżeństwo uważa się za zawarte z chwilą złożenia ślubowania mającego charakter aktu publicznego zgodnego z obowiązującymi normami prawnymi i kościelnymi. (Rdz 24,67; 29,22-23; Sdz 14,10; Rt 4,11-13; Mt 1,18-21;).

3. Zawieranie związku małżeńskiego przez osobę wierzącą z osobą niewierzącą – mimo ważności tego małżeństwa – uważa się za niezgodne z wolą Bożą. (2 Kor 6,14-16).

4. Rozwód zawsze jest złem. (Ml 2,13-16; Mt 19,8; Mk 10,9).

5. Uznaje się dopuszczalność rozwodu jako mniejszego zła w przypadkach szczególnych przedstawionych w Nowym Testamencie:

• klauzula Mateuszowa (5,32; 19,9),

• obie klauzule Pawłowe (1 Kor 7,11.15).

6. Powtórne małżeństwo, jako mniejsze zło, jest możliwe, gdy rozwód nastąpił w wyniku wszeteczeństwa lub z inicjatywy strony niewierzącej. Odnosi się to także do osób rozwiedzionych z innych przyczyn niż wyżej wymienione, jeżeli rozwód miał miejsce przed ich nawróceniem. Jednak w każdym przypadku kwestia powtórnego małżeństwa powinna być rozpatrywana indywidualnie. W związku z tym nie należy wymagać od pastora spełnienia posługi ślubnej, jeśli zakłóca to spokój jego sumienia. (Mt 5,32; 19,9; 1 Kor 7.15; 2 Kor 5,17).

7. Duchownymi Kościoła, Starszymi Zboru i Diakonisami nie mogą być osoby rozwiedzione. (1 Tm 3,2.11-12; Tt 1,5-7).

8. Współżycie płciowe przedmałżeńskie i pozamałżeńskie, współżycie homoseksualne oraz inne zboczenia seksualne są grzechem. (Kpł 18,22-23; Pwt 5,18; 22,13-29; Mt 1,18-25; 5,27-28; Łk 1,34; Hbr 13,4; Rz 1,26-27).

9. Uznaje się świętość pożycia płciowego w małżeństwie, przez które realizuje się biblijna zasada: „staną się jednym ciałem” i które służy prokreacji. (Rdz 2,24; Kzn 9,9; 1 Kor 6,16; 7,3-5).

10. Małżonkowie mają prawo do planowania rodziny zgodnie z ich chrześcijańskim sumieniem; dopuszcza się stosowanie środków antykoncepcyjnych za wyjątkiem wczesnoporonnych. Aborcja jest grzechem. (Rdz 1,28; Wj 20,13).

 

PRAWO ŚWIECKIE

List do Rzymian 13,1-5

Wierzymy, że prawo powinno być zawsze przestrzegane z wyjątkiem sytuacji kiedy jest sprzeczne z nauką Pisma Świętego.

Członkowie Kościoła powinni zawsze pamiętać i wypełniać to, co Słowo Boże mówi o stosunku do władzy świeckiej: „Każdy człowiek niech się poddaje władzom zwierzchnim; bo nie ma władzy, jak tylko od Boga, a te, które są, przez Boga są ustanowione. Przeto kto się przeciwstawia władzy, przeciwstawia się Bożemu postanowieniu; A ci, którzy się przeciwstawiają, sami na siebie potępienie ściągają. Rządzący bowiem nie są postrachem dla tych, którzy pełnią dobre uczynki, lecz dla tych, którzy pełnią złe. Chcesz się nie bać władzy? Czyń dobrze, a będziesz miał od niej pochwałę; jest ona bowiem na służbie u Boga, tobie ku dobremu. Ale jeśli czynisz źle, bój się, bo nie na próżno miecz nosi, wszak jest sługą Boga, który odpłaca w gniewie temu, co czyni źle. Przeto trzeba jej się poddawać, nie tylko z obawy przed gniewem, lecz także ze względu na sumienie. Dla- tego też i podatki płacicie, gdyż są sługami Bożymi po to, aby tego właśnie strzegli” (Rz 13,1-6).

Uważamy za swój obowiązek modlenie się za wszystkich przełożonych (I Tym 2,1-4).

 

SŁUŻBA KOBIET

Stanowisko Naczelnej Rady Kościoła Zielonoświątkowego w RP  w sprawie służby kobiet w Kościele

1. Uznajemy, że kobiety na równi z mężczyznami są „dziedziczkami łaski żywota” i współuczestniczkami służby charyzmatycznej w Kościele, zgodnie z następującymi fragmentami Nowego Testamentu:

„Podobnie wy, mężowie, postępujcie z nimi z wyrozumiałością jako ze słabszym rodzajem niewieścim i okazujcie im cześć, skoro i one są dziedziczkami łaski żywota, aby modlitwy wasze nie doznały przeszkody.” (1 P 3,7)

„Nie masz Żyda ani Greka, nie masz niewolnika ani wolnego, nie masz mężczyzny ani kobiety; albowiem wy wszyscy jedno jesteście w Jezusie Chrystusie.” (Ga 3,28)

2. Kościół jako zgromadzenie świętych, mężczyzn i kobiet, jest powszechnym kapłaństwem w sensie bezpośredniego dostępu do Boga i służby.

„I wy sami jako kamienie żywe budujcie się w dom duchowy, w kapłaństwo święte, aby składać duchowe ofiary przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa.” (1 P 2,5)

3. Rozpoznajemy w stworzeniu i odkupieniu ustanowiony przez Boga porządek autorytetów.

4. Według tego porządku przywództwo zarówno w Kościele, jak i w rodzinie należy do mężczyzn.

5. Wzorem tego przywództwa jest Chrystus – Pan i Głowa Kościoła.

„(…) bo mąż jest głową żony, jak Chrystus Głową Kościoła, ciała, którego jest Zbawicielem.” (Ef 5,23)

6. Wobec powyższego uznajemy, że zborowi i wspólnocie zborów przewodzi mężczyzna (pastor, prezbiter okręgowy, prezbiter naczelny).

7. Usługiwanie kobiet zgodnie z otrzymanym charyzmatem może mieć miejsce wyłącznie pod autorytetem przywództwa zborowego i kościelnego.

8. Kobieta może mieć udział w zarządzaniu zborem, jeśli respektuje ustanowione zwierzchnictwo.

9. Służba kobiet w Kościele obejmuje zarówno funkcje diakonalne, jak i nauczycielskie, duszpasterskie oraz ewangelizacyjne.

10. W sytuacjach misyjnych kobieta może sprawować tymczasową służbę zarządzania i nauczania.

11. Lokalni przywódcy zboru określają zakres służby kobiet.

 

ofiary na kościół

Jesteśmy bardzo wdzięczni naszym zborownikom i sympatykom za ofiarność. Bez tego praktycznego wymiaru okazywania wdzięczności Bogu, nasz zbór nie mógłby funkcjonować.

Dziesięciny i inne ofiary przeznaczane są na utrzymanie i modernizację budynku, działalność poszczególnych służb, utrzymanie pracowników oraz działalność charytatywną. Sprawozdanie finansowe za rok poprzedni, dostępne jest dla wszystkich wiernych.

Ofiary i dziesięciny można przekazać:

- do skrzynki na ofiary lub podczas kolekty na niedzielnym nabożeństwie

- wpłacając na konto zboru

ULGI I ODLICZENIA

Istniej możliwość odliczenia od podatku ofiar (darowizn) składanych na rzecz Kościoła. Ofiary te muszą zostać wpłacone na konto zboru i posiadać odpowiedni tytuł wpłaty:

  • „Darowizna na cele kultu religijnego”

Ofiary składane na ten cel mogą zostać wykorzystane na szeroko pojętą działalność zboru. Osoba wpłacająca może w dopisku zaznaczyć na co konkretnie darowizna ma być przekazana, np. „darowizna na cele kultu religijnego – służba muzyczna (lub inna, według uznania darczyńcy)”, „darowizna na cele kultu religijnego – remont sali” itp.

Łączna kwota odliczeń z tego tytułu nie może przekroczyć 6% dochodu. Wysokość darowizny musi być udokumentowana dowodem wpłaty na rachunek bankowy zboru.

  • „Darowizna na działalność charytatywno-opiekuńczą Kościoła”

Ofiary składane na ten cel przeznaczane są na dofinansowania obozów dzieci i młodzieży, wsparcie finansowe potrzebujących itp. Osoba chcąca wspomóc zbór tego rodzaju darowizną powinna wcześniej zawrzeć z pastorem umowę, na co mają być przeznaczone te środki. Zbór zobowiązany jest bowiem, najpóźniej po upływie dwóch lat od dnia przekazania darowizny, do przedstawienia pisemnego sprawozdania dotyczącego jej wykorzystania.

Darowizny przekazywane na działalność charytatywno-opiekuńczą przez osoby fizyczne są w całości wyłączone z podstawy opodatkowania, tj. można je odliczyć bez limitu od podstawy opodatkowania. Aby to uczynić należy spełnić dwa warunki:

- wysokość darowizny musi być udokumentowana dowodem wpłaty na rachunek bankowy zboru

- dysponować sprawozdaniem dotyczącym wykorzystania przekazanych środków (po upływie dwóch lat od momentu przekazania darowizny).

Istnieje też możliwość odliczania darowizn wpłacanych na Kościół przez osoby prawne, ale w tym wypadku odsyłamy naszych miłych dobroczyńców do swoich księgowych po szczegółowe informacje.

 

stosunek do organizacji parakościelnych - czytaj tutaj

 

zjawiska towarzyszące duchowemu ożywieniu - czytaj tutaj